هستی و باید

آقا رایان گل ! تو با این که بچه ی آرومی هستی اما یه چیز یک کم متضاد درباره ی تو اینه که بچه ی خیلی عجولی هستی و وقتی چیزی رو می خواهی باید زود اونو به دست بیاری. یادمه هنوز یک سالت نبود و من برات سیب اووردم که بخوری . تو اونقدر بی تاب بودی که من سیب رو بدم دستت که باران همین طور ایستاده بود و تو رو تماشا می کرد و تعجب کرده بود و پرسید مامان چرا این جوری می کنه. حالا هم هر چی بخواهی براش صبر و شکیبایی نداری. مثلا اگه قرار باشه بریم بیرون صداشو در نمی یاریم و  وقتی سه تایی آماده شدیم بعد به شما می گیم می خواهیم بریم بیرون بیا لباس بپوش . وگرنه بابا مجبور می شه بدو بدو لباس بپوشه و با عجله بره بیرون از بس که شما بریم بریم می کنی . یادت باش...

     نگهبان کوچولوی من ! خیلی وقت برات به طور متمرکز چیزی ننوشتم نمی دونی چقدر دلم تنگ شده برای این اینجا توی وبلاگ باهاتون خلوت کنم. اینجا یه رنگ و بوی دیگه ای داره . اینجا انگار ذهن ما حاکم است و در دنیایی دیگر سیر می کنیم. خلاصه اینکه هر جا بودنتان را دوست دارم. اما موضوع تمرکز شما روی یک اسباب بازی خاصه. یه چیز خیلی جالب درباره شما این که هر بار که می بینیمت روی یک اسباب بازی خاص تمرکز کردی بدون هیچ دخالتی از جانب بزرگترها. این ویژگی فکر می کنم برای بچه های بزرگتره. باران هم اینطوری هست ولی اون الان سه ساله شه و شما یک سال  و نیم. به هر حال وقتی یک اسباب بازی رو انتخاب می کنی و می یاری توی اتاق و مشغولش می شی خیل...